کتاب بازگشت به منزل آخر

اینجا انتهای کتاب است. آنچه در طرف دیگر نوشته شده درست نیست!

نویسنده

استاد میرزاوزیری

تقدیم به پدرم،

که هشتاد و دو سال و پنج روز را در عدم زیست...

آنچه به صورت یک داستان در این کتاب می خوانید مباحثی است که در بخشی از مـنطق ریاضی موسوم به پارادکس ها مورد مطالعه قرار می گیرد. می شد بسیاری از مطالب مورد بحث در این کتاب با شکلی صوری و در قالبی ریاضی عرضه سود، اما تجربه قبلی در کتاب با ذره تا بینهایت مهر نشان داد که این روش بیشتر مورد اقبال عموم است به ویژه آنکه غیر ریاضی دانان نیز می توانند از مطالب کتاب به صورت داستانی آن بهره مند شوند.

داستان قبلی ام که به شرح ریاضیات می پرداخت بیشتر مورد توجه کسانی قرار گرفت که یا ریاضیات را دوسند داشتند و یا در نزدیکان خود ریاضیدانی داشتند که می خواستند او را و حرف هایش را بهتر درک کنند. از این رو به نظر می رسد که این کوشش قصه پردازانه از منطق ریاضی نیز مقبول طبع ایشان واقع شود. با این حال خواندن داستان قبلی ام به هیچ وجه پیشنیازی برای ورود به این کتاب نیست.

...

اندیشه های اصلی داستان از هنگامی شروع شد که فرزندم، کامیار، مفهوم نقیض را فراگرفت و به عنوان یک بازی کودکانه سعی داشت همواره خود و مرا در سرزمین آدم برعکس ها تصور کند. این اتفاق در حدود چهارسالگی برای او رخ داد و گاهی اوقات چنان به زیبایی جملات را نقیض می کرد که برای من با آن که از قواعد نقیض سازی در ریاضیات آشنا بودم، عجیب می نمود. از دست دادن پدر در این میان اندیشه منفی نگریستن در مورد پارادوکس ها را از من زدود و آن هنگام بود که پنداشتم پارادکس هایی که در ریاضیات از آن می گریختم می تواند دست مایه ای برای درکی مثبت در مورد مرگ باشد. و تشویق های همسرم، کیمیا، به من جرات می داد که آنچه می اندیشم را بی پروا بنویسم و از نقد دیگران نهراسم

....

کتاب کهکشان ستاره های دریایی

استاد میرزاوزیری

تقدیم به دکتر محمد صال مصلحیان

طبقمعمول چیزهایی داشتم برای گفتن و بهترین روش را در داستان یافتم. معمولا برداشتی که اکثر ما از داستان داریم، برداشتی کودکانه است؛ چرا که اولین مرتبه این مفهوم را با قصه های کودکی خود فراگرفته ایم. اما آیا سرگذشت هر یک از ما چیزی جز یک داستان مرموز است که آخر آن را نمی توان پیش بینی کرد؟ وقتی هنوز سوادی برای خواندن نداریم با اصرار از این و آن می خواهیم که قصه ای کودکانه را از کتابی با عکس های رنگی برای ما بخوانند؛ اما نمی دانم چرا هنگامی که خود توانایی خواندن را پیدا می کنیم فراموش می کنیم برای خواندن حقایق از آن بهره ببریم.

موضوع کتاب حاضر، مساله مهم پژوهش و بالاخص پژوهش مشترک در زمینه ریاضیات است. موانعی که بر سر راه یک محقق وجود دارد و ترفند هایی که برای پیروزی در این مبارزه باید اتخاذ کند. اما باید گفت که این کتاب خوداموزی برای ریاضیدان شدن نیست و نسخه ای برای انجام این کار به دست نمی دهد. چه، ریاضیدان شدن چیزی نیست که به تعلیم و تعلم حاصل شود. قصد نداشته ام تا در این کتاب شیوه نامه ای برای طبخ یک مقاله را همراه با مواد لازم بآن به تصویر کشم. د عوض، می خواستم تجربیات حاصل از ناکامی پژوهش انفرادی و شیرینی کامیابی به دست آمده از اندوخته های کار تحقیقاتی مشترک را داستان کنم.

در هنگام نوشتن داستان، به دو دسته از مخاطبان توجهی خاص داشته ام و شاید یتوان گفت شب هایی را که برای نوشتن این کتاب به صبح رساندم به مدد ایشان بود. اول ، دانش آموزان خوب و مستعد دبیرستانی که معتقدم مهم است از همین امروز راه خود را بیابند و شاید با خواندن این کتاب با درگیری های فکری دوره دکتری ریاضی آشنا گردند؛ و دوم، دانشجویان خوب دکتری ام که در آرزوی دیدن مقاله ای از ایشان هر روز در کلاس هایم همچون تئوس، آنها را پند و اندرز می دهم.

می دانم که هیچ کس با خواندن این داستان ریاضیات را فرا نمی گیرد؛ چرا که از توضیح تخصصی مطالب ریاضی موجود در کتاب، که اکثر آن ها مربوط به دوره دکتری ریاضی است، احتناب ورزیده ام. اما از طرف دیگر مطمئنم که این کتاب، یاد گرفتن را یاد می دهد و به اعتقاد من همین برای یک جوینده کافیست.

شخصیت های داستان برداشتی آزاد از افرادی هستند که یا آنها را می شناسم و یا در کتابههای تاریخی در مورد آنها مطالبی خوانده ام. از این رو نمی توان مشخصا تعیین کرد که توپوس، لوژی و تئوسِ داستان من چه کسانی هستند؛ همان طور که مسلما استوپیدوس و وانوس نیز نمونه هایی از افرادی که میشناسم نیستند.

...